Durf te lopen

fullsizeoutput_a04

Vastgeroest denken, dat al een leven lang meegaat, houdt veranderingen tegen, vaak zonder dat je het weet. Je bent hier dan niet van bewust, maar voel je wel dat je vastloopt en dat je een nieuwe richting in wil slaan.

Verandering begint bij jezelf, op het moment dat je gaat ‘lopen’ ofwel bewegen. Soms durf je nog niet, want je weet de richting niet, je ziet als het ware geen hand voor ogen en soms lijkt het alleen maar kouder of onduidelijker te worden, want niet elke verandering zal je in eerste instantie comfortabeler laten voelen. En toch…als je ‘loopt’ voel je ineens weer grond onder je voeten en vertrouwend op die vorm van stevigheid durf je te gaan. Eerst volledig gespannen, bijna niet meer doorademend, omdat het soms zo eng is. Dan merk je dat die vorm overgaat in berusting; dat je niet weet waar je heen gaat, je niet weet wat de beweging je gaat brengen. Overgave! Dat je gewoon maar de ervaringen toelaat. En tijdens het lopen zie je dat het af en toe wat lichter wordt; dat er dus lichtpuntjes zijn. Als het donker dan iets lichter wordt, durf je te vertrouwen op dat je de goede richting op loopt en voel je dat die lichtstralen het ook warmer en aangenamer maken.

Het duurt soms lang, maanden, voor sommigen jaren, maar er zijn altijd lichtpuntjes. Je moet ze wel willen zien en er recht inkijken. Misschien is het lichtpuntje wel een inzicht of les, maar sowieso iets waardoor je groeit.

Richt je op de zonnestralen; de heldere ogenblikken, de mooie, inzichtelijke momenten; want die zijn er! Elke stap in de goede ( er is geen foute) richting geeft ruimte. En soms moet je even een stapje terug doen om afstand te nemen, om het grote geheel te kunnen zien.

Maar als je blijft kijken en voelen, voel je de vrijheid, de humor, blijheid, vertrouwen en overgave, de zachtheid binnenin jezelf. Omarm hetgeen dat is, want alleen jíj bent degene die toestaat of je voluit mag leven!

Heb je behoefte aan inzichten, een mediamieke sessie, persoonlijke ontwikkeling en/of coaching, neem dan vrijblijvend contact met mij op.

Utrecht, copyright, Hanke Hermse

#coaching, #persoonlijke ontwikkeling,#groei #inzichten# voluit leven, #medium,# overgave#Utrecht

 

Waarom schreeuwen we als we boos zijn?

 

 

Een Hindu -heilige die de rivier Ganges in India bezocht om een bad te nemen stuitte op een aantal familieleden die ruzie hadden en tegen elkaar aan het schreeuwen waren. Hij keek naar zijn discipel, lachte en zei: “Waarom schreeuwen mensen tegen elkaar als ze boos zijn?”

De discipel dacht even na en zei: “Omdat we onze kalmte verliezen”.

“Maar waarom zou je tegen iemand schreeuwen die pal naast je staat? Je kan precies hetzelfde zeggen op een heel andere, zachtere manier” zei de heilige.

De discipel kwam met een aantal antwoorden, maar met geen van hen was de heilige tevreden. Uiteindelijk zei de heilige: “Wanneer twee mensen boos op elkaar zijn komt er een enorme afstand tussen beiden harten. Om die afstand te overbruggen, en elkaar te kunnen verstaan, moeten ze schreeuwen. Hoe bozer men is des te groter de afstand tussen hen wordt en hoe harder ze dus moeten schreeuwen om elkaar te kunnen verstaan.

Wat gebeurt er als twee mensen verliefd zijn? Die schreeuwen niet tegen elkaar, die praten zachtjes, omdat hun harten dicht bij elkaar liggen. Er is geen afstand tussen hen, of deze is heel erg klein”.

De heilige ging verder: “Wat gebeurt er als deze twee mensen intens van elkaar houden? Dan praten ze niet meer, ze gaan fluisteren. En uiteindelijk fluisteren ze ook niet meer, maar is alleen een blik al voldoende, zo dicht liggen hun harten bij elkaar, er is geen afstand meer. Dit is wat er gebeurt als twee mensen intens van elkaar houden”.

Hij keerde zich tot zijn discipel en zei: “Dus als je boos bent en met iemand in de clinch ligt zorg er dan voor dat er geen afstand tussen jullie harten komt. Zeg geen woorden tegen elkaar die de afstand bevordert, anders zal er een dag komen dat de afstand zo groot is dat je het pad niet meer ziet om terug te keren”.

Anoniem

Herken je dit? Ga jij ook schreeuwen als je boos bent?

Weet jij (nog) hoe je verbinding met je hart kunt krijgen?

 

Utrecht, copyright, Hanke Hermse, medium en coach persoonlijke ontwikkeling.

#coach, #medium,# hartsverbinding

 

 

 

Anders zijn

fullsizeoutput_2944

Slenterend in het More museum in Gorssel bewonder ik de schilderijen van Herman Gordijn. Een schilder met niet alleen enorm veel fantasie en een gave heeft voor schilderen, maar vooral ook een mens die schoonheid anders zag dan de opgelegde criteria betreft schoonheid door de omgeving en media. Hij zag juist het mooie in het ‘anders zijn’.
Het is ook daarom dat hij mij zo aanspreekt.

Je kunt het begrip ‘anders zijn’ ook vertalen naar het niet ‘aangepast’ zijn. Niet doen en denken wat er door de omgeving van je verwacht wordt, maar meer jezelf durven zijn.

Ook spiritualiteit en mediumschap wordt nogal eens als ‘anders’ gezien en gelabeld als zweverig. Zo’n label is misschien niet altijd prettig, maar de behoefte om de wijze van in het leven staan daarom te gaan aanpassen, om aardig gevonden te worden, zou niet kloppen bij wie je werkelijk bent. Het zou zelfs voorbij gaan aan wie jij bent. Dat geldt natuurlijk niet alleen voor spiritueel zijn; dat we allemaal één zijn, maar elke vorm van ‘anders denken, zijn of eruit zien’ dan de standaard ( ‘opgelegde’) norm.
Juist het voor jezelf gaan staan, is lastig als je nog leeft vanuit de overlevingsmechanismen ( b.v. pleasen, jezelf wegcijferen, snel boos worden etc.) die je kent vanuit je jeugd. Vaak besef je niet dat je je onbewust steeds aanpast en dan is verandering ook erg lastig. Maar verandering is mogelijk door inzichten te krijgen in wie jij bent en wat je doet. En deze inzichten geven vrijheid; net als Herman Gordijn die de vrijheid nam om zijn eigen kijk op schoonheid op doek uit te drukken.
Dat maakte hem krachtig en uniek en vrij!

Zou jij je ook vrijer willen voelen?                                                                                            Stuur mij een mail en ik neem vrijblijvend contact met je op.

Utrecht, Copyright Hanke Hermse

#spiritualiteit, #mediumschap, #anders zijn, #vrijer voelen, #coaching

 

 

Emoties

IMG_5538

Bladerend in het boek Dans van de Ziel van Gill Edwards kom ik bij het hoofdstuk : Wat is nu werkelijk echt?

‘Is de werkelijkheid de illusie die wij scheppen? Dan rijst de vraag: wat is nu werkelijk echt? Nu we het universum steeds diepgaander onderzoeken, schijnt het ultieme antwoord Liefde te zijn. Liefde is alles wat echt is. Liefde is de grote verenigende kracht’

Maar hoe zit het dan met onze emoties, die zo echt lijken dat die ons soms totaal in beslag nemen? Zijn onze gevoelens dan niet echt?

Jonge kinderen neigen van nature vrolijk, spontaan, open, gelukkig, zonder angst en vol verwondering te zijn. Ze voelen zich vrij. Tegen de tijd dat de kinderen een jaar of vijf of zes zijn, wordt de plaats van het vrije kind ingenomen door het verwonde, aangepaste kind. Vaak steeds verder weg van zijn of haar intuïtie en authenticiteit.

In die tijd ontstaan al vele gevoelens en emoties die ze niet durven toe te laten. Kinderen zijn loyaal naar hun ouders en omgeving. Dit is om geliefd te worden en zich veilig te voelen. Ze moeten goed hun best doen en daar begint het beschermingsmechanisme, het aangepaste gedrag, de onderdrukking van gevoel en emoties. We vergeten alleen dat dit beschermingsmechanisme op een geven moment niet meer dienend is, maar dragen het wel ons leven lang mee als we daar niet bewust van zijn.

Emoties toelaten kan beangstigend zijn. Ze scheppen chaos in onze ordelijke wereld. We hebben geleerd ze de kop in te drukken, want ‘moet’ het niet allemaal leuk blijven? We    ‘ moeten’ gelukkig zijn. Kijk maar op Facebook. Lijkt het daar niet zo dat we (bijna) allemaal blij en gelukkig zijn? Ik steek mijn hand in eigen boezem; ik post ook niet op Facebook als ik me soms verdrietig of onrustig voel.

Wat ik wel doe, is contact maken met mijn gevoel, mijn emoties. Ze mogen er zijn. Emoties hoeven niet goed of slecht te zijn. Het is niet de emotie die negatief is, maar het oordeel dat je er aan geeft en ook de onderdrukking van de emotie is niet goed voor je . Als je ‘de draak in de ogen kijkt’, zal je merken, hoe meer contact je er mee maakt, hoe sneller je ook bevriend kan worden met ‘deze draak’. ‘De draak’ kan zich laten zien in gevoelens van; schuld, teleurstelling, pijn, verdriet, onrust, boosheid, laag zelfbeeld, jaloezie, schuld, angst, eenzaamheid, ziekte, voorwaardelijke liefde, verslaving etc.

Deze ‘onaangename’ gevoelens mogen er zijn. In plaats van ze te bestrijden, kun je ze zien in liefde en er op die manier mee in contact komen; waarom dienen deze gevoelens zich aan, wat willen ze je vertellen en waarom juist op dat moment? Zoveel van deze gevoelens kunnen je leiden naar inzicht, groei en innerlijke vrede. Begrip en liefde voor wat is, leiden naar transformatie. Je helpt niet alleen jezelf ermee, maar ook de ander. Je kunt in compassie blijven als een ander lijdt. Je weet immers dat dit de ander kan helpen in zijn/haar groei, voor zijn/haar innerlijke rust.

Probeer niets voor de ander op te lossen, maar luister en steun de ander. Laat hem of haar contact maken met het gevoel, wat voor gevoel het ook is. Laten we niet gaan afleiden of sussen; stil maar, want daar help je de ander niet mee. Wat we wel voor elkaar kunnen doen is er voor elkaar zijn.

Soms is het te lastig om je emoties toe te laten. Dan heb je even hulp nodig. Als coach kan ik er ook voor jou zijn. Gun het jezelf om te luisteren naar je gevoelens. Ze trekken niet voor niets de aandacht!

 

Utrecht, copyright , Hanke Hermse

 

Kracht

17425131_1653811444645958_8569218786581073377_n

Kracht ( een gechannelde tekst)

Kracht is je niet sterker voordoen dan je bent. Niet jouw emoties verschuilen achter een lach. Kracht is acceptatie dat de situatie is zoals die is en niet anders. Wat je kunt veranderen, verander je en anders accepteer je wat is.

De schoonheid van het leven zien, dat is kracht. Ook tegenslagen, zoals deze vaak ervaren worden, zijn schoonheden van het leven.

Kracht is het zien ontluiken van de knoppen van de bomen, het zien groeien van het gras, de lente ruiken, de vogels horen fluiten. Dát is kracht. De kracht om van de kleine dingen te genieten.

Kracht is bewustwording, het durven kijken naar jezelf, voelen of jij wel doet wat eigenlijk bij jou past. Authenticiteit.

Ga maar eens voor de spiegel staan en vraagt jezelf eens : “Ben ik wie ik in wezen ben of speel ik een spel? Ben ik bereid te veranderen? Durf ik dat aan, ondanks dat mijn omgeving niet bereid is mee te lopen op mijn pad van authenticiteit?”

Kracht is je durven te verbinden met jezelf en met elkaar, zodat je ook jouw minder fijne eigenschappen durft te zien en te aanvaarden. Door eerst te aanvaarden dat er stukken zijn die jij niet zo fijn vindt, kan je ze pas veranderen, als jij dat zelf wilt en het fijn voor jou voelt.

Kracht is op jouw eigen pad durven te blijven lopen, ondanks dat velen proberen jou een zijweg in te laten slaan.

Herken jij dat : je voelt ‘ik loop nu op mijn pad”. En ineens gebeurt er iets in jouw omgeving en daardoor word je afgeleid met als gevolg dat je even jouw eigen weg kwijt bent. Sta dan even stil en besef dat jij een zijweg bent ingeslagen en begeef je dan weer naar en op jouw eigen pad. Het pad, gekozen door jou, leidend naar jouw eigen levensdoel en zielsgeluk.

Ga af en toe eens lekker uitrusten op jouw pad. Er staan genoeg ‘bankjes’ om even te kunnen zitten. ‘Wij’ zijn bereid op elk bankje waar jij gaat zitten ons naast jou te begeven en te overleggen welke stap er nu genomen mag worden, zodat jij jouw pad zo aangenaam mogelijk kan blijven bewandelen, ondanks de obstakels die zich op jouw pad begeven. Vergeet nooit te overleggen. Wij hebben het overzicht en wij weten waar de weg naar jouw vrijheid en zielsgeluk het makkelijkst te bewandelen is. Wij lopen naast jou en ondersteunen jou wanneer dat nodig mocht zijn. Wij laten jou zelf lopen als jij dat aan kan en toch houden wij jou nauwlettend in de gaten. Besef, jij bent nooit alleen, maar wij zullen jou niet storen als jij de stilte zoekt.

Voor een aantal van jullie wordt het tijd dat het pad wat egaler wordt. Jullie hebben genoeg obstakels overwonnen. Voor sommigen is het nog niet zo ver.

Vergeet nooit dat de obstakels een doel hebben, namelijk om ze te overwinnen, zodat jij daarna weer in jouw kracht mag staan.

Als het jou niet zelf lukt, zijn wij zelfs bereid jou te dragen, maar dan moet jij het wel aan ons vragen, want wij zullen nooit wat doen wat jij niet wilt. Wees daar bewust van. Vraag het ons gedetailleerd en wij zullen jou helpen waar nodig. Maar soms mogen we jou tijdelijk niet teveel obstakels uit handen nemen, omdat we jouw groei niet mogen belemmeren. En toch zullen we jou dan altijd terzijde staan, zodat jij weet dat we samen sterk zijn.

Dag lieve mensen, wij zijn met je.

Namasté

Heb jij soms het gevoel dat je je niet weet welke richting je uit moet lopen?

Wat haalt jou van jouw pad?

Ik kan jou helpen meer inzicht te krijgen in de richting van jouw pad.

Maak vrijblijvend een afspraak.

Utrecht, 2017, copyright , Hanke Hermse

 

 

Leven en dood

IMG_4669 Mieke was al ‘ op leeftijd’ , 86 jaar, en kreeg steeds meer kwalen; hoge bloeddruk, pijn in haar benen, nierfalen. Ze kon niet meer wandelen, iets wat ze altijd zo heerlijk had gevonden om te doen. Ze hield enorm van de natuur en miste haar boswandelingen. Ze moest ook op dieet. Dat vond ze lastig, want ze hield van lekker eten en elke dag twee glazen wijn. Ze zag steeds minder mensen, haar kinderen woonden ver weg en veel vriendinnen waren overleden of niet meer in staat om bij haar op bezoek te komen. Haar man was al een aantal jaren geleden overleden en ook hun zoon, Jan, was al op jonge leeftijd overleden. Al met al, Mieke vond het leven niet meer leuk. Ze wou enerzijds dat het leven voorbij was, maar durfde daar anderzijds niet aan te denken.

 Ze geloofde weliswaar dat er niets meer was na haar overlijden, toch was ze bang voor de dood. Ook haar kinderen geloofden dat het leven eindigde zodra het aardse leven voorbij was. Daarover hadden ze uitvoerig over gesproken.

Mieke werd steeds zieker en voelde dat ze binnenkort zou overlijden. Haar kinderen werden bij elkaar geroepen en om de beurt waakten zij bij haar. Mieke bleef vasthouden aan het leven. Ze durfde het leven niet los te laten. Ze had tenslotte nog kinderen waarvan ze hield.

Toch was de dood onvermijdelijk. Mieke werd steeds zwakker. Ze lag in haar bed, haar kinderen om zich heen. Ineens kwam er een glimlach om haar mond en ze zei; ‘ ik zie papa en Jan’. Ze wenken mij. Ik zie ook prachtige bloemen’  Mieke voelde enorm veel liefde. Een gevoel van liefde dat ze nog niet eerder had ervaren in haar leven. Een traan van vreugde rolde over haar wang. Mieke vroeg of haar kinderen ook hun vader en broer hadden gezien en de liefde hadden gevoeld, maar nee. Alleen Mieke kon dit zien en voelen.

Het moment ging voorbij en Mieke wilde weten hóe ze dan bij haar man en zoon kon komen. Was moest ze doen? Voor wie moest ze kiezen; voor haar kinderen die naast haar bed zaten of voor haar man en zoon, Jan?

Toen besloten de kinderen voor haar te ‘kiezen’ en zeiden; ‘ mama, ga maar. Wij redden ons wel.’ Op dat moment kwam er rust en durfde Mieke het aardse leven los te laten. Nog eenmaal kwam de glimlach op Mieke’s gezicht, net voordat ze haar laatste adem uitblies.

Natuurlijk waren de achtergebleven kinderen verdrietig. Het was tenslotte hun moeder die ze moesten begraven, maar hun kijk op ‘de dood’ was niet meer hetzelfde. Zij hadden hun moeder zo gelukkig gezien, zo overtuigd van wat ze zag. Hun moeder wist dat het leven doorging in een andere dimensie en ze was zo blij dat ze zich nu kon voegen bij haar man en kind, dat de angst voor de dood was vervangen voor totale rust en overgave.

De kinderen denken nog vaak terug aan dat ene moment dat hun moeder hun vader en broer zag en dan komt ook bij hun een glimlach op hun gezicht.

 ( De namen zijn veranderd om de privacy te waarborgen)

 De spirituele wereld :

In de fase van overgang van de aardse dimensie naar het leven na dit leven wordt degene die gaat overlijden ‘opgevangen’ door dierbare familieleden en/of vrienden en gidsen die al in de andere dimensie zijn. Weet dat je nooit alleen bent en dat je liefdevol wordt begeleid.

Vaak zien, voelen, ervaren  degenen die gaan overlijden al weken van tevoren hun overleden familieleden. Ze ontmoeten ze elkaar in hun dromen en denken, spreken regelmatig  over ze. De energie van degenen in de andere dimensie is (on)bewust zichtbaar en voelbaar geworden. In de spirituele wereld, waar geen tijd en ruimte is, weten ze dat er iemand gaat overlijden en wordt dit zorgvuldig voorbereid, zodat ze klaar staan op het juiste moment.

Heb jij ook vragen over het leven na de dood, maak dan vrijblijvend een afspraak met mij.

#dood, leven na dit leven, spirituele wereld#

copyright Hanke Hermse, Utrecht 2017

Toch maar niet? Of wel?

IMG_4671

Herken je dat; dat je iets wil, maar toch niet doet? Dat je voelt dat je uit je comfort zone moet, maar niet durft? Dat je bang wordt en het dan maar ‘ laat zitten’, opgeeft en jezelf aanpraat dat het toch niets voor jou is. Dat je het niet kan. Ergens weet je en voel je dat je dit alleen maar zegt, zodat je geen stappen hoeft te nemen, niets hoeft te veranderen.

Het stemmetje in je hoofd, de ‘kwebbelende aap’, die zegt :“ je kan het niet”, lijkt wel te overheersen.

 Sprong

 Laatst zag ik een filmpje op Facebook. Dat ging over mensen met hoogtevrees die van een 10 meter hoge duikplank moesten springen. Ik kan beter mochten springen zeggen, want ze hadden de vrije keuze; óf springen óf weer met de trap naar beneden gaan.

Nu kwam het dus op aan; waren deze mensen in staat hun mindset zó te veranderen dat ze de sprong durfden te wagen? Waren ze in staat zichzelf zó uit te dagen en te stretchen dat ze die ene, belangrijke, stap over de rand van de duikplank durfden te zetten, in vrije val, in vol vertrouwen dat ze goed terecht zouden komen in het water?

Wat bleek; als ze zichzelf maar goed genoeg toespraken, hun innerlijke saboteur ( dat stemmetje dat zegt: “je kan het niet, dit is te gevaarlijk, dit is te hoog voor jou”) geen ruimte gaven, in zichzelf geloofden, bleken de meesten in staat te zijn van deze hoge duikplank te springen. Hun angsten in de ogen kijkend, na afloop vol trots dat ze deze hadden overwonnen en dat het niet zo eng was dan hun innerlijke stem had verteld.

Niet buiten, maar in jou.

Moed, kracht, (eigen)liefde zijn enkele van de vele elementen die in ieder mens zitten. Vele mensen zoeken deze eigenschappen buiten zichzelf. Eigenlijk ben je dan altijd zoekende, leunend op de mening, moed of kracht van iemand anders. Dat zoeken kan dan jaren duren, of je hele leven.

Vaak besef je niet dat je niet hoeft te zoeken, maar juist ( terug) kan vinden. Alle deze elementen zitten al in jou. Jij bent moedig, krachtig en liefdevol. Dat heb je meegekregen toen je werd geboren. Soms raak je de verbinding met bepaalde elementen kwijt, door opvoeding, scholing, ervaringen, overlevingsmechanismen. Ze zijn dan ver weggestopt, lijken onbereikbaar. Je gelooft dan ook niet meer dat je deze eigenschappen in je hebt.

Toch zitten ze er. Het wordt alleen tijd dat ze weer jouw aandacht krijgen. Dat je de twijfels binnenin jezelf aanspreekt, inzichten krijgt hoe je weer verbinding met ze kan krijgen.

Je kunt je moed, kracht en eigenliefde vergroten puur door ze te zien, te voelen. Elke dag weer. Door in jezelf te geloven, kun je jezelf naar een hoger niveau brengen. Gaan doen wat je eigenlijk wil doen, maar waar je nu nog weerstand bij hebt. Of dat nou is voor jezelf opkomen, je grenzen duidelijk stellen, voor grote groepen spreken, van jezelf of een ander houden of van een 10 meter hoge duikplank springen.

Zet de eerste stap. Begin met de mindset dat je iets wil veranderen. Geef jezelf kleine opdrachtjes om te oefenen. Wil je bijvoorbeeld je grenzen duidelijker aangeven, ga dan eerst eens na waar jouw grens ligt. Oefen hiermee. Wees trots op elk stapje dat je in de goede richting zet en wees liefdevol naar jezelf als je even pas op de plaats maakt. Probeer het dan later nog een keer. Weet dat je het steeds weer kunt beginnen.

Zie het als een begin van een mooie reis, een uitdaging, soms met wat hobbels, maar geniet vooral van het uitzicht dat steeds weer verandert. Elke reis is anders, voor iedereen. Vergelijken heeft dus geen zin. Je kunt wel van elkaar leren.

 Wat zou jij willen doen, maar durf je nog niet?

Wat zou jij willen veranderen in jezelf ?

Wat zou jij daarvoor moeten doen of juist laten?

Wat heb je daarvoor nodig?

Ik ben Hanke Hermse en ik kan je helpen door middel van coaching tot dat inzicht te komen. Een afspraak maken kan. Bel op werkdagen naar 06 225 61278

Copyright Hanke Hermse 2017

De Zwerver

IMG_4679

Het was die dag erg mistig en koud. Ik zou iemand op gaan halen van Schiphol.

Omdat het te gevaarlijk was om met de auto te rijden, ben ik met de trein gegaan.

In Amersfoort moest ik een tijdje wachten, voordat ik kon overstappen op de trein naar Schiphol. Ik was dik ingepakt; een dikke trui, warme jas, wollen sjaal en handschoenen.

Een zwerver liep langs met zijn winkelwagentje waar al zijn bezittingen in lagen en dat waren er niet veel. Ik keek hem aan en hij liep rechtstreeks op mij af. We maakten een praatje. Ik vroeg hem waar hij sliep in deze koude tijd. Hij vertelde mij dat hij in de fietsenhokken van de school, niet ver van het station sliep. Ik ken die school wel. Ik heb daar vroeger op de middelbare school gezeten. Het gebouw is prachtig, maar oud en de fietsenhokken zijn niet bepaald luxueus.

Ik verwachtte dat deze man mij geld zou gaan vragen, dus bood ik hem dat aan. Misschien wilde hij wel een broodje of warme koffie. Hij keek mij aan met zijn aardige ogen. Hij bedankte mij ervoor, maar nee bedankt. Hij hoefde geen geld. Alleen een praatje was goed.

Ik vroeg hem hoe hij zich warm hield. Hij reikte zijn hand naar mij uit en vroeg mij zijn hand te voelen. Hij had geen handschoenen aan. Ik deed mijn handschoen uit en voelde zijn hand. Die was echt warm. Ik vroeg hem hoe hij dat voor elkaar kreeg.

Hij vertelde mij dat hij een groot warm hart had en dat dat hem ook letterlijk warm hield.

Toen kwam mijn trein en nam ik afscheid van de zwerver.
In stilte heb ik bedankt voor deze bijzondere ontmoeting.

Uit mijn comfort zone

IMG_4677

Sinds een half jaar woon ik in Utrecht. Het verhuizen naar Utrecht was misschien wel de engste en grootste stap in mijn leven tot nu toe en ik heb toch al heel wat stappen genomen en heel wat meegemaakt in mijn leven.

Niet alleen liet ik mijn vriendinnen en het dorp, waar ik ruim 23 jaar had gewoond, achter me, maar ook mijn man, na 32 jaar samen geweest te zijn. Een stap, die ik een jaar voordat ik vertrok niet had kunnen bedenken. Die stap kwam ook niet voort vanuit mijn denken, maar puur vanuit mijn gevoel. Mijn ziel riep. Ik moest gaan. Niet alleen voor mijn ziel, maar ook voor die van mijn man, mijn allerbeste vriend.

Ik moést dit doen. Wij moesten gaan ontdekken wie we zelf zijn, niet meer levend vanuit gewoontes en patronen.

Ik verhuisde vanuit een prachtig huis met grote tuin naar een flat met balkon. Van een dorp naar een stad waar ik nog niemand kende.

Hier wonende kwam ik erachter wat voor ‘gewoontedier’ ik eigenlijk was, hoe veilig dat kan zijn, maar ook hoe weinig ik uit mijn comfort zone hoefde te gaan.

Het meeste was mij bekend.

Bij de Albert Heijn hoefden ze niet meer te vragen of ik zegeltjes spaarde, dat wisten ze al. Bij de kledingzaak kenden ze mijn kledingstijl. In de kaas- en notenwinkel wisten ze dat ik alleen maar schapen- en geitenkaas eet en welke noten ik het lekkerst vind. De groenteman kende mijn naam en ga zo nog maar even door. Aan de ene kant klinkt dat saai en aan de andere kant was dat ook heerlijk vertrouwd.

En nu woon ik in mijn flat. Alles is nieuw. Ik kan nauwelijks terugvallen op mijn gewoontes en er is veel tijd voor (zelf)reflectie. Ik geef mijzelf ook de tijd om te rouwen. Te rouwen om wat niet meer is en te rouwen om wat nooit is geweest in mijn leven. Ik laat mijn emoties toe en die liggen ergens tussen diep verdriet en stralen van geluk, omdat ik mezelf weer teruggevonden heb. Ik kan zien hoe vaak ik mij heb aangepast in het verleden. Hoeveel ik gericht was op het geluk van anderen, hoe vaak ik niet mijzelf heb durven zijn en ik toen niet genoeg doorleefde dat je pas kan geven als je jezelf gevuld hebt. Hoe weinig eigenliefde er in mijn jeugd is geweest tot een aantal jaar geleden. Ik kan niemand hiervoor de schuld geven. Mijzelf niet, omdat ik toen nog niet de inzichten had die ik nu heb. Ook de anderen kan ik niets verwijten. Zij hebben mij gegeven wat zij konden geven, wat ik hun macht lag.

Ik ben ver uit mijn comfortzone gegaan, maar ik voel dat ik enorm ben gegroeid en groei nog elke dag. De basis van mijn bestaan en geluk ligt in mijzelf. Mijn ziel maakt een sprongetje.

Veel inzichten, die ik in de loop der jaren heb vergaard, krijgen nu een speelveld om ze ook daadwerkelijk te kunnen ervaren en dat is groei voor de ziel, groei voor mij. Deze ervaringen kan ik weer delen met anderen, dus ook groei voor anderen.

Misschien voel jij ook dat het tijd is voor verandering? Jouw verandering hoeft niet zo radicaal te zijn als bij mij, maar veranderingen, inzichten krijgen en uit je comfort zone gaan, laten je groeien. Begin klein. Kijk eens naar jouw gewoontes en patronen. Loop of rijd eens een andere weg dan dat je gewend bent, eet eens iets wat je nog nooit eerder hebt gegeten, neem eens wat meer tijd voor jezelf en geef dan ruimte aan je gevoel. En misschien moet je dan wel eens vaker nee of juist ja zeggen. Probeer eens wat uit. Misschien bevalt het je of juist niet, maar wees vooral enorm trots op jezelf dat je een stap hebt durven zetten.